Edirne’de Sepet Örücülüğüne Tutku Duyarak Meslek Haline Getiren Hasret Durmaz

EDİRNE’de yaşayan Kültür ve Turizm Bakanlığı Somut Olmayan Kültürel Miras Taşıyıcısı Hasret Durmaz (50), babaannesinden görüp, başladığı sepet örücülüğünde vakitle ustalaşırken, öğrenmek isteyen bayanlara da mesleğinin inceliklerini anlatıyor. Durmaz, “Rol modelim babaannemdi, el sanatlarıyla uğraşıyordu. Biz çocukken onun farkında değildik. Temelinde sanatın her kısmını yapıyormuş kadın” dedi.

Edirne‘de yaşayan 2 çocuk annesi, mesken bayanı Hasret Durmaz, çocukluğunda babaannesi Zehra Durmaz’dan gördüğü sepet örücülüğüne, 10 yıl evvel hobi olarak başladı. Hobisini mesleği haline getirmeye karar veren Durmaz, 7 yıl evvel Vilayet Kültür ve Turizm Müdürlüğü’nün açtığı sepet örücülüğü ustalığı sınavına girdi. Sınavı muvaffakiyetle veren Durmaz, Edirne Halk Eğitim Merkezi’nde kurs vererek ustalık mesleğine başladı. Tıpkı periyotta Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından ‘Somut Olmayan Kültürel Miras Taşıyıcısı’ unvanını alan Yılmaz, Devecihan Kültür Merkezi’nde kurulan Olgunlaşma Enstitüsü’nde hem sanatını icra ediyor hem de öğrenmek isteyenlere kurs veriyor.

‘TUTKUYLA BAĞLI OLDUĞUM BİR MESLEK HALİNE GELDİ’

Zehra Durmaz, “Hobi olarak başladığım mesleğim, sonunda tutkuyla bağlı olduğum, para kazandığım bir meslek haline geldi. Bu süreç şöyle işledi; ben Halk Eğitim’de öteki kurslara gidiyordum. Sepet örücülüğü benim evvelden beri, büyüklerimin de daha evvel yaptığı için bir aşinalığım vardı. Sonra meskende o denli kendi çapımda bir şeyler yapıyordum. Sonra burada, Edirne Valiliği’nin katkılarıyla Rumeli Akademi kuruldu, Kültür Müdürlüğü’nün binasında. Burada sepet ustası aranıyordu. Ben de oraya başvurdum. İmtihanlarına girdim, değerlendirildim. Sonra bu, o denli başladı. Daha sonra Halk Eğitim Merkezi’nde kurs vermeye başladım. Bu ortada alışılmış ki Kültür Bakanlığı’na başvurdum sanatçı kartı almak için. Orada beni buna layık gördüler, evrakımı aldım” dedi.

‘İLGİ ÇOK VAR’

‘DOĞAL YOLLARLA YAPIYORUZ’

Durmaz, “Eskiden bahçelerde falan eserleri doldurmak, saklamak için kullanılıyordu. Soğan sepeti, patates sepeti üzere konuttaki muhtaçlığı gidermek için kullanılıyordu. Şu anda daha çok, süs eşyası, çantalar üretiyoruz. Belirli nesneleri giydiriyoruz. Eserleri doğal yollarla yapıyoruz. İnce ağaç kısımlarıyla, ağaç filizleriyle de yapabiliyoruz. Sazla, kamışla yapıyoruz. Su sümbülleri, su sümbülünün saplarını kullanıyoruz. Muz liflerini kullanıyoruz. Mısır kabuklarını kullanıyoruz. Lifle, her türlü materyalle örülebilir. Tabiattan da topladığımız oluyor. Olağan satın aldığımız eserler de oluyor” dedi.

‘ESASINDA SANATIN HER KOLUNU YAPIYORMUŞ’

Zehra Durmaz, “Daha evvel babaannem yapıyordu, lakin satmak maksatlı değil; kendi meskende gereksinimlerini gidermek hedefli. Rol modelim babaannemdi, el sanatlarıyla uğraşıyordu. Biz çocukken onun farkında değildik. Temelinde sanatın her kolunu yapıyormuş bayan. Dokuma tezgahı vardı köylerde, aba dokunurdu. Biz o vakit fark edemiyormuşuz fakat daima gözlemliyordum. Artık düşündüğümde, ben mesela iğne oyası da yaparım. Çok da zevk alırım yaparken. Önümde daima yapanlar vardı” diye konuştu.