Görenleri ürküten sıra dışa koleksiyon

Kocaeli‘de antika dükkanı işleten Hamdi Dinibütünoğlu, yalnız yaşayan bir koleksiyonerden satın aldığı ve görenleri hayrete düşüren 5 bin modüllük oyuncak bebek başı koleksiyonunu sergiliyor. Kavanozlara ve akvaryumlara doldurulmuş binlerce baş, bazıları için ürpertici bir imaj oluştururken, koleksiyonun gerisindeki kıssa ise dikkat çekiyor.

İzmit ilçesindeki Cedit Mahallesinde antika dükkanı bulunan Hamdi Dinibütünoğlu, iki yıl evvel Kütahya’da yaşayan 82 yaşındaki adamın farklı bir birikimi olduğunu öğrendi. Yaşlı adamın 35-40 yaşlarında yapmaya başladığı ve yaklaşık 50 yıl boyunca bit pazarlarından, antikacılardan ve hatta çöplerden toplayarak oluşturduğu “oyuncak bebek kafası” koleksiyonunu görmek için Kütahya’ya giden Dinibütünoğlu, gördüğü görünüm karşısında “Bu benim olmalı” diyerek koleksiyonu satın almaya karar verdi.

Koleksiyonun sahibi ömrünü yitirdi

Uzun uğraşlar ve ikna tipleri sonucunda koleksiyonu İzmit’e getiren Dinibütünoğlu, bu derece geniş yelpazedeki bir koleksiyonun Türkiye’de tek olduğunu belirtti. Koleksiyonun birinci sahibinin geçen yıl vefat ettiğini belirten Dinibütünoğlu, “Yaklaşık 5 bin bebek başı var. Amca bu koleksiyondan ayrılmak istemedi ancak ilerleyen yaşından ötürü bize layık gördü. Bu koleksiyonunu iki sene evvel satın aldık” sözlerini kullandı.

“Görünce ‘Bu benim olmalı’ dedim”

Yaşlı adamın koleksiyona 35-40’lı yaşlarda başladığını ve yaklaşık 50 yıldır biriktirdiğini anlatan Hamdi Dinibütünoğlu, modülleri bulmasını “Denk geldikçe bit pazarlarını, antikacıları gezmiş, çöplerden bulmuş” kelamlarıyla aktardı. Dinibütünoğlu, amcanın başları evvel gövdeleriyle sakladığını lakin çok yer kapladığı için yalnızca başları biriktirmeye başladığını kaydederek, “Aklına bu kavanoz fikri gelmiş. Kavanozlara dizerek bunları sergilemeye başlamış. Kavanozların içine keser saplarıyla bastırarak, bebek başının formunu da bozmadan bu hale getirmiş. Görünce ‘Bu benim olmalı’ dedim. Amcayı 15-20 günde yalvar yakar ikna ettik. Sonra sağ olsun bizi de kabul etti mekanına” diye konuştu.

“Bebekler daima güler oğlum”

Amcanın ikna sürecinde 15-20 gün boyunca görüşmek istemediğini belirten Dinibütünoğlu, koleksiyonun hüzünlü öyküsüne de değinerek, kelamlarını şöyle sürdürdü:

“Amca bizimle hiç görüşmek istemedi çünkü bunlardan vazgeçmek istemiyordu. Sonra Abdurrahman abim onun aklına girmiş. ‘Amca Allah korusun sana bir şey olursa bunları herkes çöpe atar, yazık günah. Bunlar seninle bir arada yürüsün’ üzere şeyler söylemiş. Amcaya da mantıklı gelmiş. ‘Tamam, o vakit bir, iki tane değil hepsini alsın’ demiş. Hepsini almak üzere anlaştık, birer çay içtik. Amcaya, ‘Bunların bir kıssası var mı?’ dedim. Bana, ‘Boşver, karıştırma orayı’ dedi. Yalnız bir adamdı, yalnız yaşıyordu, köhne bir konutta yaşıyordu. Bir kıssası vardır kesinlikle, herkesin bir kıssası vardır. Güler yüzlü bir amcaydı. Gülen yüzlerden çok etkilendiğini söylemişti. ‘Bebekler daima güler oğlum’ demişti bana. O cümlesi benim kulağıma küpe olmuştur. Bebekler daima güler sahiden baktığınız vakit. Hiç yakışıksız bebek göremezsiniz. Bebekler daima güler, dünyadaki tüm bebekler gülsün de aslında.”

“Sanki arkadaşları, dostları gibiydi”

Antikacı Dinibütünoğlu, yaşlı adamın meskeninin her köşesinde sergilediği bebek başlarıyla memnun hissettiğini söyledi. Dinibütünoğlu, “Bunlar vazgeçilmiş, çöpe atılmış oyuncak bebeklerin başı. Yalnız yaşayan amcamız bunlardan medet ummuş, bunlarla memnundu. Konutunun her tarafında kavanozlarını dizmişti. Bir kömürlüğü vardı, kömürlüğün raflarına kadar dizmişti. Bunlarla memnundu amca. Güya arkadaşları, dostları üzereydi. Çünkü bu oyuncaklar terk edilmiş. Örneğin artık bıkmış çocuk, bunları yırtmış, gövdesi parçalanmış, çöpe atılmış” formunda konuştu.

“Kimisine çok sempatik geliyor bu kavanozlarımız, kimisine de ürkütücü”

Bebeklerin birinci başta gövdeleriyle saklandığını lakin yer kapladığı için daha sonra yalnızca başlarının biriktirildiğini tabir eden Dinibütünoğlu, koleksiyonun tarih aralığına da değinerek, “1940-1950 model bebek başları da var, 1980’lerden 2000’lerden de bebek başları var içlerinde. Bunları başka farklı kavanozlamaktansa kavanozlara serpiştirmiş. Tarihini kavanozların içerisine yaymış. Hem eskisi var hem yenisi var. Çok farklı bebek başları var. Gülenler var, sinirliler var, üzgünler var, cırtlaklar var, çok hoşlar. Kimisine çok sempatik geliyor bu kavanozlarımız, kimisine de ürkütücü” bilgisini verdi.

“Önce kavanozlarda, akabinde akvaryumlarda sergilemeye başlamış”

Kavanozların kapasitesine ait de bilgi veren Hamdi Dinibütünoğlu, bir litrelik kavanozlarda asgarî 50, daha büyüklerinde ise 100’e yakın bebek başı bulunduğunu lisana getirdi. Amcanın ilerleyen yaşı nedeniyle kavanozlarla uğraşmakta zorlandığını belirten Dinibütünoğlu, “Yaşı prestijiyle kol kaslarının artık güçsüzleştiğini söylemişti. ‘Oğlum artık kavanozları yapamıyorum’ demişti. Sonra büyük akvaryumların içerisinde sergilemeye başlamış. Sağ olsun bize kavanozuyla, akvaryumuyla teslim etti. Allah rahmet eylesin” dedi.

“Kimisi çok itici ve vahim buluyor, kimisi de ‘Çok şekermiş’ diyor”

Deposunda çuvalların içinde bekleyen oyuncak bebek başlarının olduğunu da aktaran Hamdi Dinibütünoğlu, birtakım iç mimarların ve kaygı meskenlerinin koleksiyonu değerlendirdiğini kaydetti. Dinibütünoğlu, koleksiyona gelen reaksiyonların çeşitliliğini anlatarak, şunları kaydetti:

“Kimisi çok itici ve fecî buluyor, kimisi de ‘Çok şekermiş’ diyor. ‘Kavanoz turşu gibi’ diyenler var, ‘Bunlar ne turşusu?’ diyenler var lakin değişik bir koleksiyon. Aslında bu koleksiyonculuk açısından şunu gösteriyor; kimin, ne vakit, neyin koleksiyonunu yapacağını bilemiyoruz. Bizim çocukluğumuzda peçete, toka, kalem vs. üzere eserlerin koleksiyonunu yapanlar vardı. Bir sürü koleksiyon biliyoruz ancak bebek başı toplayan bir koleksiyoncuya birinci kere geldik. Artık doğal bu koleksiyonun tek sahibi benim.”

“Çocuklar hiç korkmuyor, büyükler daha çok korkuyor”

Dinibütünoğlu, koleksiyona yönelik reaksiyonlarda çocuklar ve yetişkinler ortasındaki farkı ise şöyle açıkladı:

“Çocuklar hiç korkmuyor, büyükler daha çok korkuyor. Oyuncak başlar renkli renkliler ve baktığınuz vakit aslında bebek daima güler. Bebekler, çocuğa sevinç katmak için yapılan bir oyuncak olduğu için daima yüzleri güler. Bu formda sergileniyor olmaları birazcık onlara da enteresan geliyor. Büyükler birazcık ürküyor. ‘Birden ürktüm ya’ diyorlar çünkü büyüklerin başında dönen şeylerle, çocukların beyinlerindeki hoş fikirler tıpkı olmuyor. Ben o yüzden çocukları da çok seviyorum.” – KOCAELİ