28 Şubat’ın gölgesinden ulusal yükselişe: Vesayetin çöküşü milletin dirilişi

28Şubat darbe süreci, Türk siyasi tarihinde sadece bir MGK toplantısının tarihi değildir. O gün atılan imzalar, seçilmiş bir hükümeti maksat almanın ötesinde, toplumu yine dizayn etmeye yönelik kapsamlı bir mühendislik projesinin başlangıcıydı. “Bin yıl sürecek” denilen vesayet tertibiyle milletin inancı, eğitimi, iktisadı ve siyaseti denetim altına alınmak istendi.

Kamusal alan daraltıldı. Üniversite kapıları genç kızların yüzüne kapatıldı. Katsayı duvarları Anadolu çocuklarının önüne örüldü. “İrtica” etiketiyle toplumun muhakkak kesitleri sistemli biçimde dışlandı. Bu bir hükümet krizi değildi. Bu, millet iradesini hizaya çekme operasyonuydu.

BÇG: VESAYETİN OPERASYON MERKEZİ

Bu sürecin en kritik ayaklarından biri, Batı Çalışma Kümesi (BÇG) idi. Resmi hiyerarşi içinde görünmeyen fakat fiilen devletin birçok kurumuna müdahale eden bu yapı; fişleme faaliyetleri, brifingler, sivil toplum ve medya üzerindeki yönlendirmelerle karanlık süreci yönetti.

BÇG’nin hazırladığı listelerle kamu vazifelileri kategorize edildi. Üniversiteler, yargı organları ve bürokrasi üzerinde sistematik baskı kuruldu. Bu yapı, sırf güvenlik değerlendirmesi yapan bir ünite değil; siyasal alanı dizayn etmeye çalışan bir düzenek olarak çalıştı. Hukuk devleti unsuru askıya alındı; devlet içinde paralel bir ağ oluşturuldu. Vesayet, kurumsal bir akla dönüştürülmek istendi.

MEDYA VE ALGI OPERASYONLARI

28 Şubat’ın bir öbür ayağı medya mühendisliğiydi. “İrtica tehdidi” manşetleriyle kaygı üretildi. Toplum şuurlu biçimde kutuplaştırıldı. Yasal hükümetler kriminalize edilmeye çalışılırken, darbe süreci “rejimi müdafaa refleksi” olarak sunuldu.

Bu kampanyalar spontane değildi. Siyasi, askeri ve medya aktörleri ortasında kurulan eşgüdüm; kamuoyunu muhakkak bir tarafa sevk etmeyi amaçlıyordu. Yıllar içinde ortaya çıkan evraklar ve itiraflar, bu algı operasyonlarının planlı olduğunu gösterdi.

EKONOMİK FATURA: FAİZ, KUR, KRİZ

28 Şubat’ın en ağır bedellerinden biri iktisatta ödendi. Türkiye Büyük Millet Meclisi Darbeleri Araştırma Kurulu’nun 2012 tarihli raporuna nazaran 1997-2000 periyodunda 34 milyar dolarlık fazladan faiz ödemesi yapıldı. Faiz masrafları birkaç yıl içinde katlanarak arttı. Faizin GSYH içindeki hissesi yüzde 5’ten yüzde 17’ye çıktı. 20’den fazla banka TMSF’ye devredildi. Finans sistemi çöktü. Yatırımlar durdu. İnanç kayboldu.

Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası bilgilerine nazaran 28 Şubat 1997’de 122 lira olan dolar kuru, 2000 sonunda 675 liraya yükseldi. Kur şoku; ithalat maliyetlerini artırdı, özel bölümün borcunu ağırlaştırdı, enflasyonu tekrar yükseltti. 1997’de yüzde 7,5 büyüyen iktisat birkaç yıl içinde daraldı. 1999’da küçülme yaşandı. 2001’de kriz patladı. İşsizlik arttı; en ağır faturayı gençler ödedi.

Özgürlükler askıya alındığında yalnızca siyaset değil, iktisat de çöker. 28 Şubat bunun tarihî ispatıdır.

28 ŞUBATÇILAR VE FETÖ: SÜREKLİLİK GÖSTEREN DİRSEK TEMASI

FETÖ, 28 Şubat sürecinin oluşturduğu iklimden faydalandı. Vesayetçi odaklarla kurulan temas, sırf konjonktürel bir çıkar birlikteliği değildi. Devlet içindeki takımlaşma stratejisi ile vesayet sisteminin baskı araçları birbirini besledi. Sonraki yıllarda açık ve örtülü operasyonlarda bu dirsek temasının devam ettiği görüldü. Farklı periyotlarda farklı durumlarda görünseler de maksat birebirdi; ulusal iradenin sonlandırılması.

15 Temmuz darbe teşebbüsü, bu ortak zihniyetin en kanlı tezahürü oldu. O gece ortaya çıkan tablo, vesayetçi aklın farklı fraksiyonlarının birebir stratejik amaçta buluştuğunu gösterdi. Son süreçte yapılan ağ tahlilleri ve telaffuz incelemeleri, 28 Şubatçı zihniyet ile FETÖ ögelerinin benzeri kavram setleriyle devleti maksat aldığını ortaya koyuyor. “rejim tehlikede”, “otoriterleşme”, “uluslararası müdahale gerekliliği” üzere telaffuzlar, farklı aktörler tarafından eşzamanlı biçimde dolanıma sokuluyor. Bu, tesadüf değil; zihinsel sürekliliğin göstergesidir.

Aktörler değişebilir. Zihniyet devam edebilir. Asıl gayret zihniyetledir.

VESAYETTEN ULUSAL EGEMENLİĞE

2000’li yıllar, vesayet sisteminin çözülmeye başladığı devir oldu. Sayın Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde başörtüsü yasağı kaldırıldı, katsayı uygulaması sona erdi, MGK sivilleştirildi. Kamusal alan genişledi. Yasakçı paradigma geriledi.

Bu sadece ıslahat değil; sistemsel dönüşümdü.

Yasaklar kalktıkça Anadolu ayağa kalktı. Eğitimde fırsat eşitliği arttı. Anadolu sermayesi üretime ve ihracata yöneldi. Savunma endüstrinde yerlilik oranının yükselmesi, stratejik özerklik vizyonunun sonucu oldu. Bağımlılık üreten model yerine, bağımsızlık hedefleyen model benimsendi.

STRATEJİK DERS

28 Şubat’ı anlamak, geçmişi hatırlamak değildir yalnızca. Devlet içinde yasa dışı yapılanmaların, medya manipülasyonlarının ve ekonomik mühendisliğin nasıl birlikte çalıştığını görmek demektir.

Özgürlükler askıya alındığında iktisat küçülür.

Vesayet güçlendiğinde gençler işsiz kalır.

Algı operasyonları ağırlaştığında özgürlükler zayıflar.

“Bin yıl sürecek” denilen müdahale çeyrek asrı bulmadan çöktü. Zira millet iradesi, organize vesayet ağlarından daha güçlüdür.

Bugün sorun sadece geçmişi mahküm etmek değildir. Sıkıntı, emsal zihniyetlerin farklı maskelerle yine sahneye çıkmasını engellemektir.

Vesayet çöktü.

Yasaklar kalktı.

Anadolu ayağa kalktı.

Artık yapılması gereken; demokratik meşruiyeti korumak, ekonomik direnci ve ulusal egemenliği kalıcı kurumsal teminata kavuşturmak için omuz omuza gayret etmektir.

Güçlü Türkiye’nin temeli budur.

Aslan Değirmenci