Evladından bahsederken gözyaşlarına boğulan anneanne, sarsıntıda kaybettiği kızının emaneti olan torunlarına hem annelik hem de babalık yapıyor

Hatay‘da asrın felaketinde kızını, damadını ve 10 aylık torununu kaybeden İstek Keser, zelzeleden sağ kurtulan Ayaz ve Ada Naz isimli torunlarına hem annelik hem de babalık yapıyor. Evladının ismi geçtiğinde gözyaşlarına boğulan Keser, kızının kokusunu aldığı torunu Ada Naz’ın kendine her ‘anne’ deyişinde derinden yaralanıyor.

Kahramanmaraş merkezli zelzelede en çok hasara uğrayan Hatay’da binlerce bina yerle bir olurken, yaklaşık 25 bin insan hayatını kaybetmişti. Antakya ilçesi Güzelburç Mahallesi’nde bulunan 600 Meskenler Sitesi, zelzelenin birinci saniyelerinde yerle bir olmuş ve yaklaşık bin 200 bireye mezar olmuştu. Zelzeleye 600 Meskenler Sitesi’nde yakalanan Berberoğlu ailesinden; 29 yaşındaki anne Muazzez Berberoğlu, 29 yaşındaki baba Sezer Berberoğlu ve 10 aylık Edanaz Berberoğlu enkazda can verirken, Ayaz ve Ada Naz kardeşler 2 gün sonra enkaz altından kurtarılarak yaşama tutundular. Zelzelede vefat eden çiftten geriye kalan 10 yaşındaki Ayaz ve 5 yaşındaki Ada Naz kardeşlereyse anneneleri İstek Keser ve dedeleri Hasan Keser sahip çıktı. Sarsıntıda kaybettiği kızının kokusunu aldığı torunlarına gözü üzere bakan anneanne Keser, torunlarıyla birlikte oyunlar oynuyor ve ödevlerinde yardımcı olurken dede ise torunlarıyla dışarıya çıkıp geziyor ve kız torununun saçını yapıyor. Kız torunun kendisine her ‘anne’ diye hitabında derinden yaralanan anneanne Keser, kızını hatırladığındaysa göz yaşlarına hakim olamıyor.

“Torunlarımı kokladığım vakit kızımı koklamış üzere hissediyorum

Torunlarını kokladığı vakit zelzelede kaybettiği kızının kokusunu alıyormuş üzere olduğunu tabir eden İstek Keser, “Eşimle birlikte torunlarımıza bakıyoruz. Zelzelede kızım, damadım ve 10 aylık torunum vefat etti. Kızım ve ailesi, sarsıntıda 600 konutlarda oturuyorlardı. Torunlarım enkaz altındayken eşim çıkarttı. Torunlarım kızımın bana emanetleri oldu. Torunum Ayaz, okula gidiyor. Okuldan geldiği vakit dersleri ile ilgileniyorum. Bütün gün Adanaz’la birlikte meskende vakit geçiriyoruz, kahvaltı yapıyoruz, yemek yiyoruz ve oyunlar oynuyoruz. Markete gitmeyi çok seviyor ve dedesiyle markete gidiyor. Onu anaokuluna yazdırdım lakin bazen anaokuluna gitmek istiyor bazen de gitmek istemiyor. Bana anne demesini ben hiç istemedim. Adanaz birinci konuşmaya başladığında bana anne, eşime de baba dedi. Adanaz daima bana anne diyor, anne demesin hiç istemiyorum ve bu durum beni çok yaralıyor. Torunlarımı kokladığım vakit kızımı koklamış üzere hissediyorum. Torunlarımı kokladığımda çok farklı hisler hissediyorum. Torunum Adanaz’ı kokladığım vakit yahut banyo yaptırdığım vakit güya kızımın kokusunu alıyorum. ” dedi.

” Onlara asla ben anne yahut baba olamam, çünkü onların anne ve babaları var”

Çevresindeki insanlardan takdir gördüğünü söz eden İstek Keser, ” Çevrimdekiler bu çocukların başında uygun ki siz varsınız diyorlar. Onlara asla ben anne yahut baba olamam, çünkü onların anne ve babaları var. Onlar anne ve baba dedikleri için ben de o formda kabul ediyorum. Torunum Ayaz her şeyi biliyor. Ayaz ile konuşmaya başladığında anneanne demesini istemedim nene demesini istedim. Ayaz bana nene diye hitap ediyor fakat Adanaz anne diyor. Bu durum beni biraz yaralıyor. Sıkıntım Hanım’dan Allah razı olsun. Tanıştığımız birinci günden beri hiç bizi bırakmadı. Ben ona çocuklarımın düzgünlük melek teyzesi diyorum. Çocuklarımızın her gereksiniminde yanımızda oldu. Ona minnet borçluyuz. Bu türlü günlerde tanımak istemezdim lakin Allah bu türlü bir günde tanışmayı nasip etti” formunda konuştu.

“Çocuklar anne ve babalarını kaybetmişlerdi, dede ve nenesi çocukların anne ve babası olmuştu”

Depremin birinci vakitlerinde tanıştığı ailenin acısına ortak olan ve 2 kardeşe takviye olan yardımsever Sıkıntım Artan, “6 Şubat zelzeleleri birinci gününden itibaren yardım faaliyetlerini yürütmeye başladım. Sarsıntının birinci haftasında İstek Hanım’la tanıştık. Burada herkesin yüreğini ısıtan bir ambiyans var. Kendimizi biraz makus hissettik ve birinci günlere geri döndük. O yüzden sözlerim tükendi. Ayaz ve Adanaz’ı tanıdığım birinci vakitlerde çok makûs durumdaydılar. Çocuklar anne ve babalarını kaybetmişlerdi. Dede ve nenesi çocukların anne ve babası olmuştu. Önemli manada zahmetler yaşıyorlardı. Benim kurduğum çadırda yaşıyorlardı sonra konteynere yerleştirdik. Hayırseverlerin yardımıyla bu konutta kirada oturmaya başladılar. Burada daha bir sıcak su yuvarları oldu. Her türlü dayanağı sağlamaya çalışıyoruz. Onların sıcak bir yuvaya muhtaçlığı var. Onların bir meskenleri olmasını istiyoruz. Burası 4 katlı bir bina her artçı sarsıntıda birinci günlere geri dönüyorlar. Bu yüzden müstakil bir mesken olmasını istiyoruz. Ayaz’ın kıssası beni çok derinden etkiledi. Sarsıntıda iki gün boyunca enkazın altında kalıyor. Dedesi Ayaz’ı kurtarmaya geldiğinde Ayaz, ‘Dedeciğim korkma bir amca gelip bize ışık tuttu ve kardeşime süt verdi. Sonra senin geleceğini’ söyledi. Onları bırakmadık, vazgeçmedik ve yürek ısıtan bir yeterliliğe şahit oluyoruz. Adanaz evvelce konuşmuyordu ancak birinci kez bu formda konuştu. Daima eliyle yüzünü kapatırdı. Zelzelede elleri göğsünden kapalı formda duruyordu. Zelzeleden sonra da nenesinin göğsüne koyardı kimse yüzünü göremezdi. Birinci sefer yüzünü gösterdi ve konuşmaya başladı ve bu da bizim için çok farklı bir an meydana geldi” sözlerini kullandı. – HATAY